Santa Cruz eiland

Santa Cruz is het belangrijkste toeristische centrum voor heel Galápagos, gezien de nabijheid van de luchthaven op Baltra in het noorden. Het is het enige eiland in Galápagos waar toeristen gemakkelijk het binnenland en de hoger gelegen gebieden van een Galápagos-eiland kunnen ervaren. Santa Cruz heeft de langste verharde weg, die van noord naar zuid over het eiland loopt en mensen vanaf de luchthavenveerboot bij het Itabaca-kanaal aan de noordkust naar de hooglanden en door een paar kleinere steden brengt op weg naar Puerto Ayora, de grootste stad van het eiland gelegen aan de zuidkust van het eiland in Academy Bay.

Het Charles Darwin Research Station, op tien minuten lopen van het centrum van de stad Puerto Ayora, is het operationele centrum van de internationale non-profit Charles Darwin Foundation. Bij veel cruises is een bezoek aan het Charles Darwin Research Station inbegrepen. Het bezoekerscentrum bevat tentoonstellingen over klimaat en geografie en geeft inzicht in de evolutie van flora en fauna, evenals actuele natuurbeschermingsprogramma’s. Het Darwin Station doet onderzoek en biedt technische assistentie aan andere onderzoekers en overheidsinstanties, met name het Galápagos National Park.

Het Fausto Llerena Tortoise Centre, een lange termijn programma dat gezamenlijk wordt uitgevoerd door het Galápagos National Park Directorate en de Charles Darwin Foundation, het begon in 1965 om de reuzenschildpadpopulatie op Pinzón te redden. Het werd snel uitgebreid met andere populaties, met name die van Española, waar slechts 14 individuen overbleven. Sinds 2008 zijn meer dan 4.000 jonge schildpadden uit acht verschillende populaties gerepatrieerd naar hun eiland van herkomst, waarvan er bijna 1.500 teruggaan naar Española. In het Tortoise Center kunnen bezoekers een verscheidenheid aan schildpadden observeren, waaronder jongen, juveniele en volwassen exemplaren.

Bezoekers die op Santa Cruz verblijven, hebben drie prachtige strandmogelijkheden, waarvoor geen gids nodig is.
Het pad naar Tortuga Bay begint vanaf de hoofdstraat in Puerto Ayora en duurt ongeveer een uur. Het pad gaat door de droge zone en onderweg zijn veel landvogels te zien. Eenmaal aan de kust zijn er twee stranden, het lange strand dat openstaat voor de oceaan heeft sterke onderstromen, dus wees heel voorzichtig. Het tweede strand ligt in het noorden in Tortuga Bay. Daar is het water kalm en heerlijk om in te zwemmen.

Playa de los Perros is een kort strand (slechts 75 m) aan de westelijke punt van Academy Bay. Het is bereikbaar via een boottocht van 8 minuten vanaf de gemeentelijke pier, gevolgd door een ongeveer ½ km ruw pad. Er is ook een witpunthaaienvijver waar bezoekers de haaien kunnen bekijken.

Garrapatero is een lang wit strand dat ongeveer 19 km ten noordoosten van Puerto Ayora ligt. Het is bereikbaar per boot (20 minuten) of auto, via Bellavista en Cascajo (50 minuten). Vanaf de parkeerplaats is het een kleine 1 km lopen naar het strand. Naast het prachtige strand is er een lagune waar soms flamingo’s en witwangige pijlstaarteenden te zien zijn. Veel vogels die in de droge zone voorkomen, evenals kustvogels, zijn daar te zien.

Isabela Eiland

De meerderheid van de inwoners van Isabela leeft van de visserij, de landbouw en het toerisme. Het centrum van de bevolking ligt aan de zuidkust bij Puerto Villamil. In tegenstelling tot de andere grote eilanden volgen de vegetatiezones op Isabela niet het normale patroon. Er zijn veel relatief nieuwe lavavelden en de omliggende bodems hebben niet voldoende voedingsstoffen ontwikkeld om de gevarieerde levenszones die op andere eilanden voorkomen te ondersteunen. Bovendien reiken de grote hoogten van de Wolf- en Cerro Azul-vulkanen boven het wolkendek uit, wat resulteert in een droge zone op de top van het eiland. De rijke fauna van het eiland is ongeëvenaard. Het is de thuisbasis van meer wilde schildpadden dan alle andere eilanden samen, met een aparte soort op elke vulkaan. Aan de westkust van Isabela creëert de opwelling van de voedselrijke Cromwell Current een voedingsbodem voor vissen, walvissen, dolfijnen en vogels. Deze wateren staan ​​al lang bekend als de beste plek om walvissen te zien in de Galápagos. In het gebied zijn ongeveer 16 soorten walvissen geïdentificeerd, waaronder bultruggen, spermatozeeën, sei, dwergvinvissen en orka’s.

Vier bezoekerslocaties zijn gemakkelijk bereikbaar vanuit Puerto Villamil: Villamil-lagunes, Tortoise Center, Wall of Tears en Tintoreras. De eerste drie zijn te voet bereikbaar, terwijl een panga-rit nodig is om Tintoreras te bereiken. Een pad loopt van de stad, door de lagunes, en eindigt bij het Schildpadcentrum, ongeveer 1,5 km van de stad. Het strand en de lagunes in de buurt van Villamil zijn de beste locaties in de archipel om trekvogels te bekijken. Stelten met zwarte hals en flamingo’s zijn twee van de meest voorkomende soorten.

Het Schildpaddencentrum van Isabela werd voltooid in 1994 en huisvest schildpadden uit de populaties van zuidelijk Isabela, waarvan vele in de afgelopen 10-20 jaar relatief veel zijn gestroopt. Bezoekers kunnen zowel jonge schildpadden als de oudere fokdieren zien.

De Wall of Tears is een interessante historische site, meestal bezocht door toeristen die een paar dagen in Villamil verblijven. Het is 6 km lopen (enkele reis) van de stad (het is mogelijk om tot halverwege te rijden). Het pad passeert kort na het verlaten van de stad de Villamil-begraafplaats, met graven van de eerste kolonisten. Ongeveer halverwege de muur passeert het pad een wit zandstrand met omliggende lagunes waar alle vier de soorten mangroven die op de Galapagos voorkomen te zien zijn. Het pad gaat verder door de droge zone tot aan de muur. Van 1944 tot 1959 bestond er op Isabela een strafkolonie. De Wall of Tears werd gebouwd door de gevangenen om ze bezig te houden. Het staat 5-6 m hoog, 3 m breed en is ongeveer 100 m lang. Het is een bewijs van een periode van wreedheid en marteling.

Om Tintoreras, een groep kleine eilandjes voor de kust, te bereiken, moeten bezoekers een tocht met een rubberboot maken. De kleine baai met volledig rustig turkoois water biedt leefgebied voor zeeleeuwen, zeeschildpadden, zeeleguanen, roggen en andere soorten. De baai is verbonden met een ondiepe spleet van kristalhelder water die wordt bezocht door haaien. Het relatief korte pad gaat voornamelijk over lava. Zeeleguanen nestelen op het eilandje en haaien zijn te zien in de spleet waar ze overdag rusten.

Op het eerste gezicht lijkt Moreno Point een levenloze lavastroom te zijn die typerend is voor honderden anderen in de archipel. Het zwarte oppervlak aan de voet van Cerro Azul is echter bezaaid met talloze lagunes met een grote verscheidenheid aan leven. Veel voorkomende soorten zijn onder meer flamingo’s, crakes met een verfsnavel, pijlstaarten met witte wangen en gewone gallinules. Het pad vertakt zich op een paar punten zodat de bezoeker meer van het gebied kan observeren. De lavastroom is erg jong en heeft verschillende endemische soorten waarvan bekend is dat ze vroege pioniers waren in kale lavavelden.

Bezoeken aan Punta Vicente Roca zijn uitsluitend in het water – per rubberboot of SCUBA-duiken. De geologische formaties zijn zeer indrukwekkend en vormen een prachtige achtergrond voor talloze broedvogels, waaronder blauwvoet- en Nazca-genten, meeuwen, stormvogels en bruine Noddy-sterns. Het water in de westelijke archipel is koud als gevolg van de opwelling van de Cromwell-stroom vanuit het westen en biedt een overvloedige voedselvoorziening voor mariene soorten. Het is gebruikelijk om “feeding frenzies” te observeren, met groepen walvissen, dolfijnen, zeeleeuwen, tonijnen, blauwvoet- en Nazca-genten, pelikanen en andere zeevogels die tegelijkertijd eten. Ten zuiden van de baai bevindt zich een kleine kolonie pelsrobben.

Española Eiland

De hoeveelheid en verscheidenheid aan dieren in het wild die op Española te vinden zijn, maken de twee bezoekerssites tot de meest populaire en aantrekkelijke van de archipel. Omdat Española een van de meest geïsoleerde eilanden in de Galapagos is, heeft het een groot aantal endemische soorten – de Española-spotlijster, de Española-lavahagedis en de golfalbatros, om er maar een paar te noemen.

Een van de meest populaire bezoekerslocaties in Galapagos, Punta Suarez, heeft een verbazingwekkende verscheidenheid en hoeveelheid dieren in het wild. Luie zeeleeuwen begroeten bezoekers op de rotsachtige landingsplaats, waardoor bezoekers gedwongen worden over of om hen heen te stappen om bij het pad te komen. Groepen jonge zeeleeuwen worden vaak in de buurt gevonden, spelend in het ondiepe water, wachtend op hun moeders die terugkomen met eten. Felgekleurde rode en groene zeeleguanen zijn te vinden langs de kustgebieden in de buurt van de landingsplaats. Het zijn de enige zeeleguanen die het hele jaar door felgekleurd blijven.

Het pad loopt langs een klein strand dat wordt bewoond door meer zeeleeuwen en grote en kleurrijke Española-lavahagedissen. Het snijdt dan door een saltbush, waar Galapagos-haviken, Española-spotvogels, drie soorten Darwinvinken en Galapagos-duiven allemaal hun werk doen. Bezoekers stuiten op de indrukwekkende nestkolonies van Blauwvoet- en Nazca-genten, die hun nesten maken langs het bezoekers pad in de buurt van de westelijke kliffen van het eiland. Zwaluwstaartmeeuwen en roodsnavelkeerkringvogels rennen in en uit de scheuren in de kliffen. Verder landinwaarts leidt het pad naar een klif aan de zuidkant van het eiland met uitzicht op de oceaan. Golven botsen tegen een lavaspleet, waardoor een blaas gat ontstaat dat water bij vloed bijna 30 m de lucht in spuit.

Het hoogtepunt van deze bezoekerssite – en misschien wel een van de hoogtepunten van de Galapagos-eilanden – is een wandeling langs de rand van de broedkolonie Waved Albatross. Met een populatie van 25.000 tot 30.000 is tussen april en december bijna de gehele wereldpopulatie van de volwassen vogels op Española te vinden. Ze paren voor het leven en voeren een uitgebreide paringsdans uit, een spektakel dat vijf dagen kan duren en kan bestaan ​​uit struikelen, toeteren en snavelschermen. Gegolfde albatrosparen produceren elk jaar een enkel ei en delen de verantwoordelijkheid voor de incubatie ervan. Hun gratie in de lucht staat in schril contrast met hun komische onhandigheid op het land. Gelukkige bezoekers zullen gegolfde albatrossen onhandig naar de rand van de klif zien wiebelen voordat ze zich in de wind lanceren om te vliegen – velen van hen voor het eerst in december. De hele kolonie verlaat Española in januari om drie maanden te vissen voordat ze terugkeert. De jonge albatrossen blijven ongeveer vijf jaar op zee voordat ze terugkeren naar Española om hun partner te zoeken.

Het strand van Gardner Bay biedt een van de beste stranden om een “ontspannende strandtijd” in Galapagos te ervaren. Het uitgestrekte witte zandstrand trekt veel slapende zeeleeuwen aan, evenals toeristen. Er is geen landinwaarts pad en bezoekers moeten op het strand blijven. Op deze plek zijn drie soorten Darwinvinken en Española-spotlijsters te zien. Española Mockingbirds zijn onbevreesd en landen vaak op de hoofden en schouders van bezoekers op zoek naar voedsel. Deze spotvogel is iets groter dan andere spotvogelsoorten die in de Galapagos voorkomen. Ze hebben een lange, gebogen snavel en is de enige vleesetende spotvogelsoort, die zich voedt met een verscheidenheid aan insecten, jonge schildpadden, placenta’s van zeeleeuwen en zelfs baby-domoren. Bezoekers kunnen zwemmen of snorkelen langs de rotsen in het ondiepe water bij het strand. Groene zeeschildpadden kunnen door het water glijden of zichzelf naar het strand slepen om uit te rusten of te nestelen (tussen januari en maart).

Baltra Eiland

Baltra Island, de thuisbasis van een van de twee luchthavens die Galapagos verbinden met het vasteland van Ecuador, is het punt van aankomst voor de meeste reizigers naar Galapagos. Nadat ze de immigratiebalie op de luchthaven hebben uitgecheckt, worden reizigers per bus vervoerd naar de cruiseschepen die voor anker liggen in Aeolian Bay of naar de aanlegsteiger aan het Itabaca-kanaal, waar de veerdienst Baltra verbindt met het eiland Santa Cruz. In 2007 begon de Baltra Airport met de verbouwing om extra restaurants, winkels en een verbeterde bezoekersruimte toe te voegen. De verbouwing zou naar verwachting eind 2008 voltooid zijn. Baltra is dor en de vegetatie wordt gedomineerd door zoutstruiken, cactusvijgcactus en Palo Santo-bomen. Er is een groot aantal vogels te zien, waaronder jan-van-genten en fregatvogels. Er zijn geen bezoekerssites op Baltra. Er zijn echter bezoekerslocaties op nabijgelegen eilanden, waaronder North Seymour, Mosquera en Daphne Major. Daarnaast zijn er vijf mariene sites rond North Seymour en Daphne Major en Minor.

Baltra Airport heeft de meeste vluchten van en naar Galapagos. Elk jaar arriveren er meer dan 2.000 commerciële vluchten in Galapagos, waarvan ongeveer 2/3 in Baltra. Elk jaar komen er een paar honderd privévliegtuigen aan, evenals een paar honderd militaire vluchten (meestal in San Cristóbal). Al deze vormen een risico voor het introduceren van exotische soorten op de eilanden.

Mosquera, een klein, vlak, zanderig eilandje dat bijna geen vegetatie heeft, ligt in het kanaal tussen Baltra en North Seymour. Het heeft een van de grootste populaties zeeleeuwen en de uitgestrekte zandvlaktes bieden bezoekers de perfecte kans om hun gedrag te observeren. Het is een prachtige plek om Lava Gulls, kustvogels en Sally Lightfoot Crabs te observeren.

Landleguanen waren in 1954 uitgestorven op Baltra. Hoewel Amerikaanse soldaten vaak worden aangewezen als de oorzaak van de ondergang van de leguaan, gaven waarnemingen van de leguanen op Baltra begin jaren dertig aan dat ze al in slechte staat verkeerden. Vanwege hun toestand en het feit dat het eiland net ten noorden van Baltra, zeer vergelijkbaar in zowel geologie als vegetatie, geen leguanen had, bracht het team van wetenschappers van de Hancock-expeditie (G. Alan Hancock was een rijke Californische industrieel) ongeveer 70 leguanen over naar het naburige North Seymour in 1931-1932.

Floreana Eiland

De meerderheid van de inwoners van Floreana leeft van de landbouw. De belangrijkste waterbron voor Floreana is een natuurlijke vijver die tijdens het regenseizoen volloopt met regenwater; tijdens droogtes kunnen waterproblemen behoorlijk ernstig worden voor de bevolking. Vervoer van en naar Floreana is zeer beperkt, met gemiddeld elke twee weken een boot vanaf het eiland Santa Cruz.

Cormorant Point biedt twee contrasterende stranden: het eerste is een groen zandstrand, groen gemaakt door de aanwezigheid van olivijnkristallen, en het tweede is Flour Beach, gemaakt van fijn, verpulverd koraal. Het belangrijkste hoogtepunt op deze bezoekerssite is de flamingo-lagune, waar bezoekers Galapagos-flamingo’s door brak water kunnen zien waden en door de modder naar garnalen zoeken. Pijlstaarteenden, stelten, grootsnavelvliegenvangers, verschillende soorten vinken en vele andere kustvogels zijn hier ook te zien. Bezoekers kunnen een korte wandeling maken over een heuvel naar Flour Beach, waar groene zeeschildpadden nestelen en verschillende soorten roggen door het ondiepe water van de kustlijn glijden. Cormorant Point heeft een grotere diversiteit aan planten dan de meeste andere gebieden, waaronder enkele die endemisch zijn voor de Point en de omliggende gebieden.

Post Office Bay is een van de weinige bezoekerssites in Galapagos waar de menselijke geschiedenis centraal staat. Een groep walvisvaarders plaatste hier in 1793 een houten vat en noemde het een postkantoor. Reizende zeelieden lieten geadresseerde brieven in de ton achter en hoopten dat de volgende zeelieden die langs zouden komen, in de richting van de bestemming van hun brieven zouden gaan. Tegenwoordig laten bezoekers hun eigen ansichtkaarten achter en doorzoeken ze de huidige stapel kaarten – als ze er een vinden die ze met de hand kunnen bezorgen, nemen ze die mee. Dit gebied was ook de locatie van een mislukte kolonisatie-inspanning door Noren in 1926. Een korte wandeling van de Post Office Barrel leidt naar een lavabuis, die bezoekers betreden door een ladder af te dalen. Het pad in de donkere lavabuis strekt zich uit over een paar honderd meter (neem een ​​zaklamp mee!).

Bezoekers die in Puerto Velasco Ibarra van boord gaan, kunnen per voertuig naar de hooglanden reizen om twee extra locaties te bezoeken. De eerste, Cerro Alieri, ligt op ongeveer 15 minuten rijden van de haven. Deze site is vooral interessant voor liefhebbers van de planten van Galapagos. Er zijn hier meer dan 48 verschillende soorten geïdentificeerd, waarvan 56% inheems en 33% endemisch is. Bovendien is dit de locatie van een groot beschermingsprogramma voor een ernstig bedreigde plant, Linum Craticola. Men dacht dat het uitgestorven was totdat het in 1997 opnieuw werd ontdekt door wetenschappers en parkwachters.

De tweede locatie, Asilo de la Paz, ligt op 45 minuten rijden van de stad. Het is vooral een historische plek waar bezoekers de grot van de piraten kunnen bekijken en de zoetwaterbron die de belangrijkste waterbron is voor de bevolking. Beide bevinden zich aan de voet van Asilo de la Paz, een 450 meter hoge kegel. Een nabijgelegen kraal bevat de verschillende reuzenschildpadden die oorspronkelijk eigendom waren van inwoners van Floreana.

Devil’s Crown is een vulkanische krater die door de golven is geërodeerd, met een paar rotsachtige pieken die in een halfrond patroon boven het water uitsteken. In de kroon vinden snorkelaars een onderwateroase van koraalriffen en de mariene soorten die tot hen worden aangetrokken, zoals speelse zeeleeuwen, kleurrijke King Angel Fish, Balloon Fish, Hawkfish, Yellowtail grunts, Tiger Snake Eels, White-tipped Sharks, Adelaarsroggen, amberjacks, lipvissen, hamerhaaien en zeeschildpadden. De rotsachtige overblijfselen van de vulkaan creëren een toevluchtsoord voor zeevogels zoals jan-van-genten, pelikanen en fregatvogels. Roodsnavelkeerkringvogels nestelen in de spleten. Het water is wat ruw en de stroming is sterk. Sterke zwemmers kunnen aan de westkant door een buis zwemmen (ongeveer 4-5 m naar beneden) en aan de andere kant uitkomen.

Enderby, Champion, Watson en Gardner Islets en The Bottle
Vier eilandjes ten oosten en zuidoosten van Floreana bieden goede mogelijkheden om zeeschildpadden, zeeleeuwen en een grote diversiteit aan vissen te bekijken. Op Enderby Islet is een grote hoeveelheid haaien te zien. De diversiteit aan vissen is hoog. Dinghy-tochten rond Gardner Islet bieden de bezoeker uitzicht op interessante rotsformaties en grote grotten.